จาก ‘ถนัดชิม’ สู่ ‘ถนัดช่วย’

 จาก ‘ถนัดชิม’ สู่ ‘ถนัดช่วย’ ในสถานการณ์โควิด-19 ทุกคนล้วนต้องปรับตัว บ้างปรับตัวเพื่ออยู่รอด บ้างปรับตัวเพื่อรักษาและพัฒนา แต่สำหรับเพจอาหารเพจหนึ่ง พวกเขาปรับตัวเพื่อช่วยเหลือ… “ถนัดชิม” ปรับภาพลักษณ์พร้อมเปิดเพจใหม่กับโปรเจกต์ “ถนัดช่วย” โครงการที่พร้อมช่วยเหลือผู้คนด้วยความสนใจที่ตนเองถนัด จัดอันดับblog ที่มาแรง วันนี้โว้กจะพาไปทำความรู้จักกับความถนัดที่สร้างแรงบันดาลใจในการช่วยเหลือผู้คนมากมาย 

ถนัดชิม

เพจรีวิวอาหารผันตัวเป็นจิตอาสาช่วยเหลือสังคมเต็มตัวช่วงโควิด

ความถนัดที่จะกลายเป็นหมุดหมายสำคัญของสถานการณ์ปัจจุบันที่ทุกคนต้องหันมามองการยื่นมือช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์โดยบริสุทธิ์ใจ จัดอันดับblog ที่มาแรง พวกเขาทำอย่างไรและพวกเขาได้อะไร ติดตามได้ที่นี่เลย

เราเริ่มกันที่สมาชิกทั้ง 3 ท่านอย่าง สุทิพย์-สุทิพยาพร ธนะโชติ วัย 24 ปี ปุ้ย-ภูวดล ป้านสกุล และ เฟรช-ธนพงศ์ อินทุวรรณรัตน์ วัย 25 ปี (โดยส่วนถนัดช่วยมีทีมงานทั้งครอบครัวและเพื่อนๆ คอยสนับสนุน)  พวกเขาคือบัณฑิตจากคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อนร่วมคณะในรั้วจามจุรีจับกลุ่มนำความชื่นชอบด้านอาหารและไลฟ์สไตล์มาผูกโยงเข้าด้วยกัน ช่วงปี 4 เริ่มคาเฟ่ฮอปปิ้งร่วมกันเพราะเริ่มว่างและหาสถานที่ทำธีสิส ณ ตอนนั้นคงเป็นเหมือนกับกิจกรรมยามว่างง่ายๆ ก่อนมาทำเพจ แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นสำคัญของ “ถนัดชิม” ซึ่งตัวตนร่วมของทั้ง 3 คนสร้างคาแรกเตอร์ให้เพจนี้แข็งแกร่งมาตั้งแต่ต้น

 คุณสุทิพย์กล่าวว่า “เพจถนัดชิมเป็นเพจรีวิวร้านอาหาร เน้นทางคาเฟ่และร้านอาหารสวยงาม”  โดยให้เหตุว่า “ด้วยความเป็นวัยรุ่นชอบความแปลกใหม่และมีดีไซน์” เพราะฉะนั้นถนัดชิมจึงเป็นการมองเรื่องรสชาติเป็นรสนิยมส่วนบุคคลเน้นเรื่องผลิตภัณฑ์ของร้านและการตกแต่งเสียมากกว่า แต่ก็ไม่ได้ละทิ้งจุดสำคัญของ “อาหาร” ไปแต่อย่างใด เพราะอย่างไรก็ตามมันก็ต้องมีพื้นฐานจากความอร่อยด้วย

ความมุ่งมั่นตั้งใจและตัวตนของถนัดชิมเสริมสร้าง “ถนัดช่วย” ให้เกิดขึ้น แรกเริ่มเดิมทีมีตัว ช.ช้างในตระกูลเยอะมาก ทั้ง “ถนัดชิม ถนัดชิลล์ ถนัดใช้” คำว่า “ถนัดช่วย” จึงเหมาะเจาะพอดี คุณสุทิพย์เผยว่า “ถนัดช่วยเป็นคำที่เราตั้งใจทำมาตั้งแต่ต้น เพราะคิดว่าการช่วยเหลือเป็นสิ่งที่ดี พอสถานการณ์โควิด-19 เกิดขึ้นก็ไม่รอช้าเปิดตามความตั้งใจให้สอดรับกับสถานการณ์และมองไปถึงระยะยาวเลยค่ะ” พวกเขาเผยให้เห็นเบื้องลึกภายในใจจิตด้านความโอบอ้อมอารีพร้อมแบ่งปัน แต่การลงมือทำไม่ได้ง่ายเหมือนความตั้งใจ

แจกของ 50 เขตไม่ใช่เรื่องง่าย” หลายคนคิดว่าการหอบข้าวของไปแจกที่ต่างๆ อาจจะดูง่าย แต่เปล่าเลยนี่คือโจทย์มหาหิน ความเปลี่ยนแปลงไปเมื่อครั้งรีวิวไลฟ์สไตล์ดูดีสวยงาม จัดแจงเรียบร้อย แต่พอเป็นเรื่องจิตอาสามันไม่ใช่ คุณสุทิพย์บอกเบื้องหลังความลำบากว่า “เราต้องประสานงานหลายฝ่ายเพื่อตั้งจุดแจกอาหาร ต้องวางแผนทั้งก่อนและหลังกิจกรรม ทุกอย่างเราทำเองหมด มันเหมือนการผจญภัยย่อมๆ เลยค่ะ แต่มันก็ดีนะคะเป็นเหมือนประสบการณ์ให้ได้เรียนรู้”

“เป้าหมายสำคัญแต่ไม่สำคัญเท่าการกระทำเพื่อบรรลุเป้าหมาย” ทางถนัดช่วยมีสโลแกนประจำว่า “เราพร้อมที่จะ co (พ้องมาจาก thanud.co ชื่อเพจภาษาอังกฤษ) กับทุกคนที่มีใจช่วยเหลือ” จุดนี้เป็นหัวใจสำคัญของโปรเจกต์จริงๆ เป้าหมายคือการร่วมกลุ่มกันช่วย ทำให้สังคมดีขึ้น แต่ในปัจจุบันเพจก็ยังไม่ได้ร่วมมือขึ้นมาเป็นกิจจะลักษณะมากนักแต่ลงมือทำโดยกลุ่มตัวเองเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นของพลัง

โดยพวกเขายังใช้จุดเด่นเรื่องคอนเทนต์และอาร์ตเวิร์กต่างๆ จากการทำถนัดชิมเข้าช่วย เพื่อรักษาเอกลักษณ์เหมือนเป็นเพจครอบครัวเดียวกัน ทั้งหมดสื่ออารมณ์ยิ่งคงคาแรกเตอร์ครอบครัว “ถนัด” ได้มากขึ้น นั่นทำให้การนำเสนอช่วยเหลือหรือการทำกิจกรรมต่างๆ เห็นเป็นภาพที่ชัดเจนยิ่งขึ้น และเรื่องเล็กๆ น้อยๆ จัดอันดับblog ที่มาแรง อย่างอาร์ตเวิร์กเมนูความอ่านง่ายเข้าใจง่ายยิ่งทำให้กระบวนการช่วยเหลือง่ายขึ้นอีกระดับ